"Laat het gewoon los", is het slechtste advies wat je kan krijgen.

Je hoort het vaak Van je partner, je coach, die ene collega die altijd zo relaxed lijkt.
Laat het los. Alsof spanning een jas is die je even uittrekt.

Ik zeg je eerlijk: als dat bij jou niet werkt, ligt dat niet aan jou. Het ligt aan het advies zelf.

Neem je sleutelbos. Die kun je loslaten. Hand open, sleutels vallen, klaar.
Dat werkt omdat een sleutelbos een ding is. Iets met gewicht, met een vorm, iets wat je vast kunt pakken en dus ook weer kunt neerleggen.

Onzekerheid werkt niet zo. Je kunt er niet bij, er is geen hendel, geen knop, geen moment waarop je hem "even neerlegt". Er is niks om vast te pakken, dus er is ook niks om los te laten. De denkfout waar bijna iedereen intrapt

Hier gaat het mis. We praten over spanning alsof het een bezit is. "Ik heb last van faalangst." "Ik draag veel stress met me mee." Taal die spanning behandelt als een rugzak.

Maar spanning is geen bezit. Het is iets wat je doet. Op dit moment, terwijl je dit leest, span je misschien je schouders aan zonder dat je het merkt. Dat is geen ding dat in je zit. Dat is een handeling van je lichaam, nu, live.

Waarom maakt dat verschil? Omdat je van een handeling wél iets kunt veranderen. Van een bezit niet. Zolang je denkt dat je iets hébt, ben je slachtoffer van iets buiten je. Zodra je doorhebt dat je het dóét, heb je weer iets te kiezen.

Waarom dit zo hardnekkig is bij ondernemers

Bij bijna elke ondernemer die bij me komt, zit er een saboteur achter dat "doen". De Perfectionist die zijn kaak op slot zet omdat het nooit af genoeg is. De Controleur die zijn adem inhoudt zodra hij iets uit handen moet geven. De Presteerder die spanning opbouwt tussen elke deadline door.

Dat patroon zit niet in je hoofd, het zit in je zenuwstelsel. En dat is precies waarom nadenken over loslaten je nergens brengt. Je lichaam luistert niet naar een instructie. Het luistert naar herhaling en naar ervaring.

Daarom werkt LOS ook niet als opdracht maar als proces. Eerst herkennen wat je precies doet en welke saboteur daarachter zit. Dan de ruimte maken om het lichaam iets anders te laten doen. En van daaruit weer in beweging komen. Loslaten, openen, stromen.

Een kleine oefening voor vandaag

De volgende keer dat je merkt dat je vastzit, benoem dan niet het gevoel maar de handeling. Niet "ik ben gestrest" maar "ik trek mijn schouders omhoog" of "ik klem mijn kiezen op elkaar". Zodra je het als actie ziet in plaats van als eigenschap, ontstaat er ruimte om het anders te doen. Schouders naar beneden. Kaak los. Klein begin, ander patroon.

Herken je dit soort vastzittende patronen bij jezelf? Doe de gratis Saboteur QuickScan en ontdek welke saboteur bij jou de spanning veroorzaakt.