Je runt je bedrijf al jaren. Opgebouwd, laten groeien, door de zware periodes heen gesleept. En toch rijd je steeds vaker met de handrem erop.
Je bent de laatste die stopt met werken en de eerste die weer begint. Niet omdat het moet. Omdat stoppen voelt als verliezen.
Dat aanbod, die prijsverhoging, dat gesprek met een klant die niet meer bij je past. Je weet wat er moet gebeuren. Je doet het niet.
Een fout van een medewerker wuif je weg. Diezelfde fout bij jezelf houdt je 's avonds wakker.
Je houdt alles onder controle. Loslaten voelt als risico, dus doe je het liever zelf.
En misschien wel het lastigste: je zorgt zo lang al voor anderen, dat je vergeten bent hoe het voelt om voor jezelf te kiezen.
Dit zijn geen persoonlijkheidsfouten. Het zijn patronen die je ooit hebben gered.
Perfectionisme hield je ooit scherp. Uitstel beschermde je tegen een verkeerde beslissing. Controle hield je bedrijf overeind toen niemand anders het deed.
Het probleem is niet dat deze patronen bestaan. Het probleem is dat ze nooit meer uitstaan.
Wie je zou kunnen zijn
Je klapt 's avonds je laptop dicht, en laat het ook echt los. Je neemt een beslissing zonder hem twintig keer te checken. Je zegt nee tegen een klant zonder je een week schuldig te voelen.
Dat is geen ander leven. Dat ben jij, zonder de saboteur die nu het stuur vasthoudt.
Welke saboteur dat is, ontdek je in een paar minuten.